- Adnan amca, Adnan amca köşküne gireyim mi?
Daha 4 yaşındaydım, onunla tanıştığımda. Bana ilk öğrettiği kötülerin 55 dakika boyunca eziyet edip, her türlü kötülüğü yapıp bunun karşılığı olarak sadece 5 dakika ceza almasıydı. Şaşırmıştım.
Şimdi sevgili blog yöneticim bu yazıma biraz bozulacak. Malumunuz kendisi sıkı bir Murat Bardakçı takipçisidir. Ancak bana hak vereceğini düşünüyorum. Yazarın 18.02.2010 tarihli yazısını okudum. Gençlerin, filanca yazarın, filanca kitabını tavsiye eder misiniz? Gibi sorularına toplu cevap vermiş. Yeni romanlardan, yeni yazarlardan tarih öğrenilemiyeceğini vurgulamış. Yeniden kastı genç mi, yoksa piyasada yeni mi anlayamadım. Ben yazısında sanki "Benden başka tarihçi yok" dediği hissine kapıldım. Gerçi bu yazımı okusa kızardı. O koca sesiyle "Ben tarihçi değilim, gazeteciyim" diye bağırırdı. Ama bütün tarihçileri karalamış. Bence piyasada gerçekten araştırmış, hakkını vermiş çok tarihçi var. Ben bunların bir kısmını ilgiyle okuyorum. Türkiyede gençler ikiye ayrılmış. Bir, cehaleti seçenler. İki, okur-yazarlığı seçenler. Şimdi bu "cehaleti seçenler" cümleme de tepki gelebilir. "İmkanımız olduda biz mi seçtik" diye. Bu bir savunma olamaz. Bunun arkasına sığınmak, ancak cehaletini belgeler. Nerde ve nasıl olursak olalım. İsteyen kendini yetiştirebilir. Ve diyorum ki, Sayın Bardakçı, gençler olarak çok yazarların kitaplarını okuyoruz. Ve şükür ki, doğruyu-yanlışı ayırt edebiliyoruz. Mesela sizi okuyorum, zevkle izliyorum. Ve ben kendi kafamda, sizin de doğru mu, yanlış mı olduğunuzu ayırt etmişim. Gerçekten çok değerli, başarılı, işine gönül vermiş birisiniz. Ama denir ya, büyük adamların, büyük hataları olur diye. Bence en büyük hatanız, Osmanlı padişahlarının içki içtiğini söylemenizdir. Kızacaksınız ama aynen böyle düşünüyorum. Ve bu fikrimi destekleyen çok kişi bulabilirim. Ancak Bardakçının bu iddia'ya cevabı hep şöyle; "Ben söylemiyorum. Torunu söylüyor." Bana pek mantıklı gelmiyor. Osman Ertuğrul efendi dedesi 2. Abdülhamid'i beş yaşlarında iken, bir ya iki kere görmüş. O yaşta bir çocuğun böyle bir ayrıntıyı hatırlaması zor. Nitekim bunu Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyelerinden biri ile yaptığı ropörtajda söylemiş. "Çok küçüktüm, hatırlamıyorum." Profesöre verdiği bu ropörtajın, yanılmıyorsam eğer, sesli yahud yazılı kaydı bulunuyor. Bu durumda akla iki şey geliyor. Ya rahmetli Ertuğrul efendi, kime ne dediğini bilmiyor. Yada Murat Bardakçı yahut Profesör yalan söylüyor. Varsayalım Bardakçı bu iddiasını yüzde yüz ispatladı. Peki soruyorum. Fatih Sultan Mehmet Hanın içtiğini nasıl ispatlayacak. Bence bu iddialar, alçak bir iftiradan başkası olamaz.
Bu hafta benim için o kadar yorucu ve sıkıntılıydı ki. Sonunda isyan bayraklarını çektim. Abim geldi " Seni İVEDİK 3'e götüriyim" dedi. Film izlemeyi pek sevmiyor olmama rağmen "tamam" dedim. Yeter ki, güleyim. Az evvel girdik eve. Salonda ortalardaydık. Arkamızda en az benim kadar "gülmeğe aç" insan yavruları vardı. Adamların açma düğmeleri var, kapama yok. Erkek milleti birde, aç-kapa, enerji kaybı. Adam filim boyunca katıldı. Çıkarken zor topladı ağzını. Adamdaki pozitif enerji abime negatif yansıdı. O arkada "anırdıkça" abim çıldırdı. Filmin bundan önceki serisi nasıldı bilmem. Ama bu çok iyiydi. Her beş dakikada, hormonları normal olanlar, gülmekten katılıyor. Neyse geçenlerde bununla ilgili birşey anlattılar. İnsanları önce "Şaban" sonra da "Recep" isimlerinden soğuttular diye. Bence hakikat payı var. İnsanlar bu isimleri koymaz oldular. Yalnız ikisi değil, daha neler vardır. Neyse, bence Şahan zeki birisi. Filmde bu ismin istismar edilmediğine dair, iyi bir senaryo yazacaktır.
Evet, "2010 Dileklerim" başlıklı yazımı okuyanlar bilirler. Bu sene ilk hayalim, kitabımı Murat Bardakçıya imzalatmaktı. Vee dün itibariyle bir hayal olmaktan çıktı. Dakika iki dedim çünki, ikinci aydayız ve ilk hayalim gerçekleşti. Nasıl mı?
Kimden mi bahs ediyorum. Bilenler anlattığımdan çıkaracaklar. Bilmeyenler için ise orjinal bir karakter diyelim anlatıcağımız kişi için. Bahs etdiğimiz arkadaşım, gurup olduğumuzu düşünürsek, her bir kişinin "o olmasaydı hayatımızın rengi olmazdı" diyeceği kadar renkli bir kişi. Şimdi birkaç hatıramı hatırladım, anlatayım. Arkadaşlarımızla tatile gitmişdik, on kişi kadar kızız.Hepimiz mutlu, hepimiz şen. Öyle yaa güzel bir tatil bizi bekliyor. Dinlenmek ve dejarj olma planları içindeyiz neyse biz postu atdık eve bir güzel yerleşdik, gece güzel geçmesine geçdi de öteki gün havuza gitmek için on kız banyodan hazırlığını yapıpda çıkan, kapıda benim güzel arkadaşımı görüyor. Hee niye görüyor? Diyeceksiniz. Hepimizden önce inmiş de ondan ve elinde saat bekliyor kim ne zaman geldi? Biz on kız durumumuzun vehametini, kalkışdaki sorunumuzu ve rötar süremizi öğreniyoruz ki 45 dk. imiş ve yarın hepimizin aynı saatde ve aynı yerde bulunup bu düzensizliğe bir son vermemizi tembihliyor. Biz de seni mi kıracağız güzel arkadaşım diyoruz. Ama öteki günkü manzara yine aynı oluyor kader utansın ki iki banyo var kaldığımız yerde, eee tatil komşumuza da sizin banyoyu kullanabilir miyiz? Diyemeyiz ya! Mecbur yine inen, güzel arkadaşımın güzel yüzüyle karşılaşıyoor:))) Havuzun yoluna koyuluyoruz. Biz ona bu askeri darbenin bize vuran kısmımı gözüyle bakarken, onunda bize yeşilliğe yayılmış dana gözüyle bakdığı, gözünden okunuyor. Neyse su kızgınlığımızı söndürüyor ve enerjimizi tüketiyor, kuzucuklar şeklinde duşlarımıza giriyoruz o da ne? Sanki fiskiyede "ağırlık çalışmayan kaldırmasın" yazıyor. Yorgunlukdan zar zor atıyoruz kendimizi dışarııı.Eee tahmin etmişsinizdir. Kapıda suratı asılı kişiyi. Yaa bu insanın nasıl vücüdu var. Yorgunluk bilmez. Bu nasıl bir görev aşkıdır. Tatildede buldu bizii. İçimden "bu insanı keşf etmeyen şirketler yansın, askeriye yansın, sen yanma, sıkma canını" diyorum. Velhasıl dokuz kişi onu ikna edemedik, o da dokuzumuzdan birini ikna edemedi. Öyle bir tatildi ki, gözleriniz kapandığı anda aldığınız kafeinle, zınk diye açılır. Biz de işde hayat dediğimiz anda zınkladık. Zınkladıkdan hemen sonra işde hayat dedik. Yani mutlulukla gerginlik arasındaki yolu çok kısa sürelerde aşdık. Şunu da itiraf etmeliyimki 60 dk. mutluysak 2 dk. gergindik. AMA CANIM ARKADAŞIM sana kameralar önünde sesleniyoruum:))) O iki dakikayı da mutlu geçirmek istiyoruuz. Sensiz olamıyıyacağımız için bize lutfeet diyoruum ve bitiriyoruum.
Açıkcası onu Vatan gazetesinin haberlerini okurken tanıdım. İçerisinde bulunduğu kısa bir video'yu izledim. Kanaltürk'ün Ters Cephe proğramında Ümit Zileli ve Ümit Özdağ ile kapıştı.
Kayıtlar
Tüm Yorumlar
