Asansörde Kaldık

Yaklaşık bir ay önceydi. Arkadaşda toplandık. Gırgır şamata derken kalkma vakti geldi. Kalkma vaktinin geldiğini ise; annelerimizin sözleşmişcesine aramalarıyla anladık. Altı kişiydik. Diğer asansörü beklemeğe üşendik ve dört kişilik asansöre tıkıştık. Dokuzuncu kattan aşağı iniyoruz. Nitekim asansör, bu insanlık dışı davranışa daha fazla dayanamadı ve isyan bayrağını çekti. Beşinci katta kalakaldık. Tabii durum ne olursa olsun, bizden normal davranışlar sergilememiz beklenemez. Birimiz annesini arıyor;

- Anne, ben biraz geçikecem.

- Nerde miyim? Asansördeyiz. Bizim kızlarla..

- Alooo anneee (Dıtttt)

- Kapattı!

Bir diğerimiz korku dolu senaryolar yazmaya başlamış bile;

- Şimdi, altı kişi olduğumuzdan, ortamdaki oksijen yeterli gelmeyecektir. Bu durumda en çok öldüren yaşar!

Beş çift göz, bunu süzdük. Hepimizin gözlerinde;

- "Birini öldürmek gerekirse, merak etme senden başlarız." İfadesi vardı.

Bir diğerimiz, çantasına koymuş olduğu poğaçayı bencilce yemeğe başlamış.

Sonunda birimiz güvenliği aramayı akıl etti. On dakika boyunca, korku çığlıkları yerine, apartmanı kahkahalarımızla inlettik. Aslında hepimiz bir an korktuk. Kapıya en yakın olan ben, kapıyı açalı yaklış iki dakika olan, ancak bizim gülmekten fark etmediğimiz, şaşkınlıkla bize bakan adamı görünce korktum. Tabii diğerleride. Hepimiz dona kaldık. Yaklaşık yarım metre yukarıda asılı kalmışız. Ben içimden daha fazla rezil olamayız diyordum ki, zeminde gezen kediyi görmemle geri adım atmam bir oldu. Adama;

- O kediyi oradan almazsanız ben burada kalmayı tercih edicem.

Dedim. Adam İkinci şoku yaşıyordu. Üç ve dördün sırada olduğunu bilemezdi tabii. Kızlardan birinin;

- Ayy ben buradan atlıyamam.

Sözüyle üçüncü şoku yaşadı. Dördüncü ve son şok ise; asansörden inen her kelleyi sayıp, altı rakamına ulaştığı andı.

O günden beri asansöre dört kişiden fazla binmiyorum. O adamı gördüğüm zaman yolumu çevirmem de cabası tabii.